vervolg ervaringsverhaal

Om die reden wilde ik het een kans geven en ermee aan de slag gaan. Wat ik lastig te geloven vond is dat PRI ervan uitgaat dat àl je acties die je vanuit een afweer in het hier en nu maakt, bepaald worden door ‘trauma’s die je hebt doorgemaakt in in je jongste kindzijn. Hoe kan je prille babytijd, waar je je cognitief en bewust niets van herinnert, leiden tot gedrag in het hier en nu dat wordt bepaald door afweren?

Die afweren leiden ertoe dat je dus niet vrij kunt handelen in het hier en nu. Ik vond dat bij aanvang een bizarre aanname.

Inmiddels heb ik stap voor stap m.b.v. Jacolien gevoeld en daarmee ervaren dat er wel degelijk een hoop emotie, onmacht en diep verdriet in me zit als ik mijn afweren ontrafel. Ik voel dat die ‘oude pijn’ ook echt oud is en compleet uit de context van de situatie in het hier en nu is. Wellicht gaat de pijn dus inderdaad toch zover terug als mijn prille babytijd. Gaandeweg de sessies werd ik me steeds bewuster van de kleine (of grote) verandering in mijzelf of in mijn gedrag dat onherroepelijk volgt op een ‘symbolische situatie’. Ik vond het bizar om te merken hoe vaak het willen vermijden van dit gevoel van afwijzing en de enorme machteloosheid en eenzaamheid/donkerte die ik daarbij voel, ten grondslag lag en nog wel ligt aan mijn gedrag. Steeds vaker merk ik nu dat ik handel vanuit een zogenaamde afweer. Die afweer zorgt ervoor dat je je oude pijn niet voelt. Aan de andere kant handel je daardoor niet vrij. 

Je doet niet wat jij op dit moment wilt, maar je doet dat wat je afweer je ingeeft.

Een paar voorbeelden: Ik ga confronterende situaties vaak uit de weg, bang dat de ander boos wordt.

                                               Ik zeg niet snel nee (‘want dan stoot ik iemand misschien wel tegen zijn zere been en wijst hij me af’).

                                               Ik kan enorm -overmatig- opgefokt raken als iemand voordringt met een hautaine attitude.

                                               Als iemand mij kritische vragen stelt voel en voelde ik me vaak persoonlijk aangevallen (en afgewezen).

Door die gedragingen/gevoelens te herkennen en vooral ook erkennen kun je, als je goed omkeert, veel beter in het hier en nu handelen. Voel je je veel minder aangevallen, gekleineerd, minderwaardig, klein. Je voelt je vooral trots en lekker in je vel. Het voelt alsof je de hele wereld aankan als je net een omkering hebt gedaan. PRI is heel bewust ‘zijn’ en vergt veel van je focus. Maar ik merk ook dat als je je bewuster van je afweergedrag wordt en je het om kunt keren je dan ook vrijer kan handelen in het hier en nu. En dat is wel echt de moeite waard. Doen wat je ècht wilt, zeggen wat je ècht voelt. Zonder bang te zijn voor die verlammende oude pijn die vaker dan je denkt bepaalt hoe je in het hier en nu handelt.

Ik vind het nog wel moeilijk om zelfstandig naar mijn oude pijn terug te gaan. Ik merk dat Jacolien met wat vragen me makkelijker bij de oude pijn krijg dan ikzelf. Logisch ook want het is niet fijn die oude ‘rot’pijn te voelen. Ik (of mijn amygdela zoals Jacolien dan zegt J) blijf er het liefst ver weg van. In het begin sloeg ik de stap; ‘ga naar je gevoel toe’ die bij het omkeren hoort dan ook liever over en startte ik het liefst met de laatste stap. Ik zie in dat dit niet goed werkt en de grote uitdaging voor mij is mezelf naar mijn oude pijn te leiden. Wat verder ook nog wel een belangrijke eye opener is is dat je soms denkt ‘ha nu heb ik de afweer’ maar dat er dan 2 lagen over elkaar liggen. Het is nog een kunst dan de 1e laag te ontmantelen en bij de nog diepere en pijnlijkere pijn te komen. Ik kwam hierachter bij mijn neiging tot alsmaar door te gaan; nog even dit, nog even dat afmaken (van werkt tot privé to do lijstjes). In eerste instantie dacht ik dat is VH ik maak het nog even af en dan volgt de beloning. Bij doorgaan op dit item bleek dat ik onder die VH een angst had zitten. Ik durfde niet te stoppen; dat mocht niet, kon niet, was fout. En dat is een hele venijnige afweer deze angst. Juist omdat die VH me ook afhoudt van de diepe angst die eronder zit. Ik denk dat als ik daar langzaamaan doorheen kan komen dat ik daar heel erg van kan gaan genieten; Dat het okay is, dat ik okay ben, als ik niets doe. Dat laatste inzicht lijkt me een mooi besluit van ‘Hoe heb ik PRI ervaren’."